Vogeltje, gij zijt gevangen.
In een kooitje zult gij hangen.
Gij blijft hier, gij blijft hier.
Lieve vogel, gij blijft hier.
Oh wat ken ik dat toch goed.
Je gevangen voelen in een kooitje en kosten wat het kost blijven terwijl het deurtje gewoon openstaat.
Hoe vaak heb ik me ooit dubbel geplooid en me opgeofferd om een situatie te redden of een beetje recht te trekken.
Ten minste, zo dacht ik erover. Dat ik situaties kon rechttrekken of zelfs oplossen.
Maar vele systemen en patronen zitten muurvast alsof het wel lijkt of die zo ontworpen zijn om muurvast te zitten.
Daar kan je aan duwen of trekken zoveel je maar wil, daar komt geen beweging in. Geen millimeter.
Dan mag je jezelf de vraag stellen of het al die energie nog wel waard is en of je niet beter gewoon vertrekt.
Je hoeft helemaal nergens te blijven, de deur staat altijd open.
Ik weet het, het klinkt makkelijk. Zelf heb ik daar de nodige watertjes voor doorzwommen.
Maar wat als het kooitje van goud is?
Zelf heb ik een 10 tal jaar in een gouden kooitje gewoond. En dat kan je bijna letterlijk nemen.
Toen ik nog als brandweerman aan de slag was in de haven en daar 24uurs shiften meedraaide.
Mooi materiaal om mee te werken, lekker eten in het weekend, slapen tijdens de werktijd, sporten, toffe collega’s, een deftig loon … het was er allemaal.
Het was er zeker allemaal en als ik daar op terugkijk heb ik best wel iets laten schieten.
Anderzijds waren er ook de onderbroken nachten, het geleefd worden op het ritme van een gong, telkens dezelfde verhalen en grapjes en het ergste van al was de barcode op je kledij om je duidelijk te maken dat je maar gewoon een nummer bent in dat systeem.
Een verschrikkelijke keuze waar ik mocht kiezen tussen financiële zekerheid maar een geleefd leven leven of toch kiezen voor de onbekende vrijheid.
Wonder boven wonder kwam er geheel uit het niets een “kans”, het deurtje ging onverwachts open en ik mocht kiezen of ik zou gaan.
Ik koos om te springen.
Geen weg terug, weg routine, weg financiële zekerheid, …
Het onbekende in.
En onbekend was het zeker en ik heb nog heel vaak teruggedacht aan die periode als brandweerman. Vaak nog over gedroomd zelfs.
Iedereen die me erover aansprak gaf me er zijn mening over. Hoe impulsief en dom ik wel was geweest.
Ik heb dat zo vaak gehoord dat het me aan het twijfelen bracht en ik het zelfs ging geloven.
Maar de deur was achter me terug dichtgevallen en eens een deur dichtvalt gaat deze zelden terug open.
Dus daar stond ik dan, in een onbekende wereld zonder gong of andere mensen die het wel even voor me regelde.
Hier mocht ik het zelf uitzoeken.
En de eerlijkheid dient me te zeggen, dat was pittig maar ook mooi.
Ik heb vanaf dat punt vele nieuwe avonturen beleefd, nieuwe mensen ontmoet, hoogte en laagtes getrotseerd.
Dingen die ik zou gemist hebben als ik niet gesprongen had.
En dat stukje geeft me nu wel weer rust.
Ik heb altijd voor mezelf het vertrouwen blijven koesteren dat het wel goed zou komen en dat het de juiste keuze was maar het heeft toch wel veel langer geduurd dan dat ik het zelf voor ogen had.
Ik heb nog nooit zo kort bij mezelf gestaan.
Misschien is het tijd om eens naar je eigen kooi te kijken. Wat houdt je daar gevangen?
Je hoeft niet meteen te springen, maar durf jezelf wel de vraag te stellen: blijf ik omdat ik écht wil blijven, of omdat vertrekken me bang maakt?
Want uiteindelijk is het niet de vraag hoeveel je opgeeft door te vertrekken, maar hoeveel van jezelf je opgeeft door te blijven.
