Oh ik ken het zo goed. In mijn hoofd is het allemaal zo klaar als een klontje.
Mijn verlangen duidelijk in beeld tot in het kleinste detail.
Zo compleet dat zelf ik er bang van wordt. Alles klopt, het enige nadeel is dat voorlopig ik alleen dat beeld duidelijk kan zien.
Het beeld zit vast, vast in mijn hoofd.
Maar het is mijn verlangen en het wil geleefd worden.
Maar hoe dan?
Het lijkt wel alsof ik aan het begin van deze gang sta.
Een lange gang die ik door moet om bij mijn verlangen te komen.
Die gang is koud en kil en sta daar gans alleen.
Niemand kan dit pad voor me bewandelen.
Het traliewerk staat reeds open, de weg is vrij en de gang nodigt uit.
Voorzichtig komen de eerste stappen en onmiddellijk ook twijfel.
Is dit wel veilig?
Alhoewel het een korte overzichtelijke gang is boezemt hij angst in.
Als ik een spurtje zou trekken ben ik er wel op een 20 tal seconden door schat ik.
20 Seconden verwijderd van mijn verlangen.
Gewoon gaan, dat is wat iedereen tegen me zegt.
Gewoon beginnen.
Maar is dat allemaal niet te gemakkelijk zo’n rechte gang?
Waar zit de catch?
Het leven kan toch niet zo simpel zijn?
Traag schuifel ik door en aan mijn linkerzijde zie ik al dadelijk een gesloten deur.
Een deur die iets verbergt.
Welk geheim schuilt hier achter en gaat het me dan achtervolgen?
Het houdt me in ieder geval vast op mijn plek.
En wie bewaakt deze deur dan, de mensen in de kamer ertegenover?
Wie zou daar leven?
Zou ik aanbellen?
Zouden ze dan komen antwoorden?
Aan het traliewerk te zien lijken die mensen liever niet gestoord te worden?
Of toch wel, de deur staat immers open en er schijnt zelfs licht uit?
Vele vragen onbeantwoord, het houdt me bezig.
De open deur en het beetje licht geeft me de ruimte om te starten.
Voorzichtig kom ik in beweging.
Deze 2 deuren lijken me wel veilig en ik schuifel door.
Deze heb ik achter me te laten om in beweging te blijven.
Links kom ik een zwengel tegen. Nu twijfel ik al een pak minder en geef ik er met mijn linkerhand een stevige draai aan. Het voelt lekker.
Het licht boven mijn hoofd valt me op. Ik durf me rechter zetten.
De gewrichten kraken en de spieren protesteren, alles zet zich recht, de borstkast open, eindelijk lucht.
Lichamelijk gebeurd er van alles maar ik ben er gerust in. Deze ongemakken hebben goede bedoelingen. Hier word ik blij van, opgelucht maar ook angstig en kwaad.
Kwaad op mezelf. Waarom duurde dat 10-tallen jaren terwijl het maar 2 seconden stappen was. Dit waren de langste 2 seconden van mijn leven.
Ik kan mij in dat gevoel blijven wentelen maar ik moet verder. Maar verlangen is ginds.
Rechts en links nog vele hindernissen.
Kamers waar mensen verblijven.
Allemaal mensen met een mening over mijn pad.
Tips en tricks genoeg maar waarom zitten ze zelf dan nog vast in deze kamer?
Werken hun tips dan niet of zijn ze tevreden zo in die kamer en hebben ze niet de behoefte aan hun eigen verlangen?
Wanneer ik die vraag hardop stel valt er een stilte.
De sfeer slaat om en ik lijk niet meer welkom. Ik word brutaal terug de gang in geduwd.
Okaay pijnlijk, die zag ik niet aankomen, even de wonden likken en dan maar door.
De volgende kamer geeft hetzelfde verhaal. Hier zijn de mensen wel al wat zachter. Hier mag ik blijven maar enkel als ik niet klaag en geen vragen stel.
Deze kamer heeft zo zijn regels en gewoontes en dat willen ze graag zo houden.
Dat geeft hen rust en structuur.
Ik kom er even op adem maar de drang om verder te gaan is sterker dan blijven in deze comfortabele maar voorspelbare ruimte.
Ik herneem mijn pad.
De volgende kamer is leeg.
Daar lijkt niemand aanwezig en voorzichtig kijk ik binnen even rond.
Allemaal kleine hokjes met elks een deur waarop de grendels zich aan de buitenkant bevinden.
Mijn nieuwsgierigheid trekt me binnen en de deur sluit zich achter me.
Ik zit opgesloten.
Alleen tussen 4 muren en weinig ruimte om te bewegen.
Mijn hoofd draait ervan.
Denken, denken, denken en nog eens overdenken.
Beelden flitsen door mijn hoofd, scenario’s worden geschreven, herschreven, altijd opnieuw. Ik kom hier nooit uit.
Oververmoeid en radeloos zak ik naar de grond.
Ik geef het op. Ik ben er volledig klaar mee. Dat ze het verlangen maar ergens proppen waar de zon nooit schijnt. Hier stopt mijn pad.
In een poging om me toch een beetje comfortabel te leggen raak ik de deur aan. Ze kraakt en gaat open op een kier.
Was die deur dan gans de tijd los of wat?
Heel voorzichtig komt er een beetje licht en lucht binnen.
Best sadistisch eigenlijk. Net nu ik het wil opgeven, zelfs dat mag niet.
Nieuwsgierigheid trekt me recht en ik verlaat de kamer.
Terug op de gang voelt het anders. Best verward kijk ik rond en merk dat ik al over de helft ben.
Ik zie nog deuren, meerdere zelfs maar aan de meeste hangt een slot. Deze hoef ik niet persé te verkennen. Deze mag ik gewoon passeren.
Hoe fijn om zaken gewoon te laten zoals ze zijn. De energie die ik daar voor had moeten geven kan ik nu voor mezelf gebruiken.
Er komt wat vaart in mijn pas. Mijn verlangen komt nader.
Er staan nog enkele deurtjes open. Daar zijn de mensen vriendelijk en warm. Ze begrijpen me en ontvangen me hartelijk. Soms is het gewoon fijn om zulke mensen te ervaren. Dat je even mag landen en op krachten komen net als hun.
Geen tips, geen tricks en geen vragen.
Het is allemaal okaay of je nu blijft of wenst verder te gaan.
Ik besluit verder te gaan. Dubbel wel weer aangezien daar mensen zitten die je stiekem graag mee verder zou nemen.
Maar zoals gezegd, geen tips, geen tricks en geen vragen. Ieder is daar vrij in eigen keuze.
Of ze nu blijven zitten of een stukje mee wensen te gaan, het zijn en blijven fijne mensen. En misschien ooit kom ik ze nog wel ergens eens tegen.
Nog enkele meters te gaan en ik ben er.
De deur van mijn verlangen.
Ze staat los en het enige wat me nu nog rest is er een licht duwtje tegen te geven.
Ik blijf nog even staan en draai me nog een laatste keer om.
Wat een rit.
Misschien schrijf ik er ooit nog een verhaal over.
Wonderwel herken ik me zelf in elke ruimte van dit verhaal.
Elk stukje heb ik geleefd en beleefd.
Ik heb enkel de deur nog maar een duwtje te geven.
Geen tips, geen tricks en geen vragen maar ik wil gerust een eindje naast je stappen.
Ik kan je begeleiden tot op de plek waar ik zelf ben geweest.
Waar sta jij momenteel in deze gang?
