Jurgen, Jurgen? … Nee het is Gunther
Jaren, jaren en jaren heb ik mijn naam gehaat.
Het was niet mooi, te lang en de mensen kunnen het niet schrijven.
Het was altijd wat.
Telkens de naam Gunther op de TV verscheen, telkens dezelfde twee archetypes.
Ofwel de strenge Duitse oorlogsgeneraal die voor niets of niemand uit de weg ging tegenover het meer vervrouwelijkte typetje zoals de barman van “Friends”.
2 Extremen, … en misschien heb ik ze wel beide.
Zowel het strenge stuurse mannelijke als het meer vrouwelijke en alles wat er tussen zit.
Uiteindelijk heb ik het ermee te doen dus kan ik het beter maar aanvaarden.
Dan maar even terug naar de bron.
Waarom is Gunther mijn naam?
Ik ging verhaal halen bij mijn moeder. Het werd helder.
ik begrijp het nu wel allemaal veel beter.
Maar waarom Gunther?
Wat betekent dat dan echt?
Gund (“strijd”, “oorlog”) en heri (“leger”, “veel”, “volk”).
Gunther is dus de heerser van het geweer
De strijder aan het front.
Janssens is dan weer iets van Napoleon.
Doordat iedereen een familienaam hoorde te hebben kozen mijn voorvaderen voor Janssens.
Jans’ zeuns, de zonen van Jan.
Vlaamser dan dit zal je het niet krijgen.
Dus ik ben letterlijk Gunther Janssens
De heerser van de strijd met zijn voeten in de Vlaamse klei.
En dat klopt dan weer wel.
Maar dan,…
Dan noemen ze je Jurgen.
Telkens weer… En dan komen ze met de uitleg: “Waarschijnlijk is dat met de letter u.”
Het zal dat zijn, de letter “U”.
Alsof ze me ooit Kurt hebben genoemd.
Na een tijdje ga je erin mee.
Je past je aan en doet of er niets aan de hand is en je reageert gewoon ook op de naam “Jurgen”.
De mensen hadden zelf vaak geen idee.
Tot op een moment dat je van werk verandert en daar werkt een Jurgen, een Jurgen Janssens, dan kan je het niet meer negeren en dan heb je je eigen naam te dragen.
Maar wat betekent Jurgen dan?
Jurgen is de bewerker van de aarde, de heerser van de landbouw.
En ook daar kan ik me wel in vinden.
Maar alsnog;
Het is nog altijd beter om de strijder te zijn op het veld, dan de landbouwer aan het front.
En dan nog de schrijfwijze zelf.
Blijkbaar is dat ook super moeilijk.
De mensen willen daar ¨ op gooien of een ^ of uitspreken met de klank “oe”.
Je kan het zo gek niet verzinnen.
Al dat gedoe, ik verander dit naar de toekomst.
Met mijn kind in het vooruitzicht was het dan ook aan ons om namen te kiezen. Dat deden we alvorens we het geslacht wisten.
2 Namen, voor elk geslacht ééntje.
Het werd een jongen, Sep.
Lekker kort, lekker duidelijk, mooi en krachtig.
Na de bevalling ik naar het stadhuis.
Fier als ik was trok ik een nummertje.
Het was mijn beurt.
Mijnheer, ik zou graag de geboorte komen aangeven van mijn zoon Sep.
Sep?
Met een B of met een P?
Halleluja, het zal zo moeten zijn.
Namen zijn belangrijk, ze geven je een identiteit.
En dan hebben we het nog niet gehad over roepnamen, … maar dat is weer een ander verhaal.
En hoe sta jij zelf tegenover je eigen naam?
Heb je die zelf al eens onderzocht?
Wie weet waar kom jij uit qua betekenis of oorsprong?
Ik ben best een beetje benieuwd.
