Vaak wanneer ik het woord Animisme gebruik reageren mensen zo van: “Ani… wat?” Dan komt het moment waarop ik dit probeer uit te leggen. Telkens opnieuw begin ik daar vol goede moed aan. De hersenpan begint dan te pruttelen en massa’s informatie willen gelijktijdig uitgesproken worden, waardoor het allemaal vaak wat warrig overkomt.
Telkens opnieuw voel ik me dan als iemand die de kleur groen moet uitleggen aan een blind persoon. Super duidelijk en helder voor mezelf, maar moeilijk onder woorden te brengen naar anderen. En misschien hoort dat voor mij ook wel zo.
Misschien mag het woord Animisme ook niet “gewoon maar” uitgelegd kunnen worden in woorden die we zelf hebben ontwikkeld. Animisme is een levenswijze. Een levenswijze die naar eigen goeddunken geleefd dient te worden en ieder doet dat naar eigen beleving en volgens eigen ervaring. Er is geen goed en er is geen slecht. Er is enkel de ervaring.
Animisme is voor mij de basis van alles. Alles is bezield en alles is aan elkaar gelinkt. Er bestaan massa’s filmpjes op het internet en waarschijnlijk zal AI daar ook wel een mening over hebben, maar wat is Animisme nu werkelijk voor mij?
Door omstandigheden werd ik gedwongen, kreeg ik de kans, om te leven volgens het ritme van de natuur. Het ritme van de wereld te volgen. Leven volgens de seizoenen en je er ook naar gedragen. Dat klinkt romantisch en idyllisch, en staat goed als quote op sociale media, maar in de praktijk is dat niet altijd even makkelijk.
Elk seizoen heeft zijn specifieke eigenschappen en een eigen ritme, maar de maatschappij denkt daar in veel gevallen heel anders over.
Neem bijvoorbeeld de winterperiode. Zo is het maatschappelijk aanvaard om tijdens de winter veel te feesten en het beest uit te hangen, terwijl het natuurlijke ritme eerder vraagt om naar binnen te keren en het rustig aan te doen.
Op zich maakt dat allemaal niet zoveel uit. Ieder volgt zijn eigen drive en zolang het je eigen keuze is en je je er goed bij voelt: gewoon doen dan, en zeker niets veranderen. Wat goed loopt laat je best zoals het is.
Maar nu terug naar wat Animisme voor mezelf betekent. Als ik erop terugblik, loopt Animisme al heel lang onbewust met me mee.
Opgegroeid op de boerderij van mijn grootouders leerde ik al snel respect voor de natuur en de omgeving. De oogst was toen nog afhankelijk van de seizoenen en om het werk haalbaar te houden moest men samenwerken met de omstandigheden zoals die zich aanboden.
Gevoelig als ik was, ontwikkelde ik ook al snel het idee dat wanneer ik een takje van een boom zou afbreken, die boom pijn zou ervaren. Dat was mijn geloof toen, en dat is het nu nog steeds. Maar het stopt niet bij de boom.
Ook wanneer ik als klein ventje mijn fiets tegen de muur plaatste, deed ik dat met de nodige zorg en respect. Als de fiets zou vallen, zou hij kapotgaan en “pijn” hebben.
Nu, jaren later, klinkt dat allemaal misschien wat dramatischer dan hoe ik het toen beleefde, maar die opvoeding en overtuigingen vormen wel de basis van het respect dat ik nu heb voor mens, dier, plant en grondstoffen.
Bomen zien uiteindelijk ook wel dat het om een jong ventje gaat dat nog moet ontdekken hoe alles werkt. En een takje afbreken hoort daar nu eenmaal bij. Een beetje zoals volwassenen bepaald gedrag van kinderen toelaten.
Mijn grootste inzicht kwam toen ik als beroepsbrandweerman aan de slag ging binnen een groot chemisch bedrijf in de haven. Ik was eerder al actief als vrijwillige brandweerman-ambulancier bij het gemeentelijke korps. Toen ik beide functies combineerde, begonnen me veel zaken op te vallen.
In beide korpsen zaten dezelfde types mensen. Ik begon die mensen te linken, net als hun gedragingen en hun drijfveren. Ik begon letterlijk mensen te “lezen” en patronen werden zichtbaar. Beide systemen waren met elkaar verbonden en iedere pion had daarin zijn eigen plaats en regels, ook ik uiteraard.
Uiteindelijk kwamen beide systemen voor mij tot een einde. Bij het ene heb ik zelf de knoop doorgehakt, bij het andere werd ik ontslagen.
Het was duidelijk: dit systeem was niet gunstig voor mij, al heb ik er veel uit geleerd. Veel meer dan alleen brandjes blussen en mensen reanimeren. Door dit later verder te onderzoeken en te verdiepen, ging er een volledig nieuwe wereld voor me open.
Na een opleiding systeemopstellingen te hebben gevolgd en hier en daar te assisteren, werd het me duidelijk: de wereld bestaat uit patronen en herhalingen.
Eens ik dat doorhad, werden opstellingen voor mij zelfs overbodig. De systemen spreken voor zichzelf en je omgeving toont het je feilloos…
Benieuwd naar je eigen patroon? Lijst het even op en schrijf het uit. En als het nodig is, kijk ik graag even met je mee tijdens een kennismakingsgesprek.
